ره هست شدنت را در نیست شدن بجوی که هر دم که نفسی برون می اید نفست تلاشی همه جانبه در پیش می گیرد که تو را جایگاهی دنیوی بخشد و جلال و جبروتی کاذب برایت رقم زند .بودنت را عجین گشته با تفاخر و تکبر تعریف سازد و تمجید و تعریف را نیاز روزمره ات بگرداند. آن دم که از این تعاریف احساس شعفی درونت رقم خورد ب...

1