گفتار بیست و نهم

ره هست شدنت را در نیست شدن بجوی که هر دم که نفسی برون می اید نفست تلاشی همه جانبه در پیش می گیرد که تو را جایگاهی دنیوی بخشد و جلال و جبروتی کاذب برایت رقم زند .بودنت را عجین گشته با تفاخر و تکبر تعریف سازد و تمجید و تعریف را نیاز روزمره ات بگرداند. آن دم که از این تعاریف احساس شعفی درونت رقم خورد بر خود بلرز و از خود بترس که ره نیست شدن می پیمایی اما نیستی که از آن هستی برون نمی تراود و محصولش فنا و نیستی همیشگیست وتو باید بکوشی که نیستی منجر به هستی گردد از ورای این نیستی ققنوس وار هستی زاییده شود و به سان خاک در فروتنی خویشتن را تعریف کنی.

شعری منتسب به عارف وارسته ابوسعید ابوالخیر

چون نیست شدی هست ببودی صنما.... گر خاک شدی پاک شدی لاجرما