گفتار بیستم

هر آندم که احساس کردی جایگاه بایسته ات رعایت نشده و آن جایگهی که انتظارش را داشتی نثارت نکردند غم مخور و جبین پر آجین مکن که جایگاه را نه در عرصه حیات که در درون خود باید یافتن و خرسند باش که غنای درونیت در حدیست فراتر از آنچه همرهانت گمان دارند و این خود موهبتی است گرانسنگ.همه تلاشت را مصروف این بدار که درونت بر برونت غالب باشد که در غیر اینصورت نه غنا که فنا یافته ای و خود را فراتر از آنچه هستی به دیگران عرضه داشته ای. چنان طبعت را خاکی کن که به سرشتت نزدیکی کند و این حالت تو را چنان سبک بال می کند که گویی هر بار موجبات شادی عزیزی را بر آورده می سازی لذتی وصف ناپذیر تمام وجودت را در بر می گیرد.چنان که سعدی بزرگوار می فرماید :

بنی آدم سرشت از خاک دارد ......................................اگر خاکی نباشد آدمی نیست

اما یک نکته را زیاد مبر که هر دم عزیزی با فرض زیرکیش به پیش آمد و رفتاری نه در خور تو داشت چنان او را بیابی که گویی رهگذری می یابی .چرا که چنین آشنایی همان به که آشنا نباشد و در عوالم بیگانه طی طریق نماید تا خیالات تو نیز منغص نگردد.