گفتار 17

سیر و حرکت هر کسی وابسته به غنا و تکامل اوست و هر که غنای بیشتر کسب کند قرب بیشتری نیز یافته است.اما قرب به که و به چه ؟قرب به ذات خود که آفریننده است و این غنای درونی تو را پیوندی دهد ناگسستنی با ذات خود.ظرفیت و شانیت هر کس راهگشای او خواهد بود ومسیر نا متناهی است اینکه تو از این دریای معرفت چه مقدار بر گیری بسته به تو دارد و لا غیر.ظرفیتت را فزونی بخش تا معرفت کسب کنی در این ره دشوار به اعماق بیشتر فرو روی که در عمق تو توانی بیشتر خود مستغرق شده در هستی بخش را بنگری که آن دم که دیده ات بر او نمایان شد دگر تو خود و وجود واقعی خویشتن را یافته ای و در آن دم همچون مرغان به پرواز درآمده تنها اوج می گیری و هر چه اوج می گیری بیشتر با ذات مقدس خود عجین می شوی و چنان که دیگر گویی او تویی و تو اویی .خود را مشغول روش مکن و دیده از طریق برگیر که طریق تنها فرصتی است برای رسیدن به او و چه تفاوت که از چه طریق تو بتوانی به تکامل دست یابی.

لاجرم چون مختلف افتاد سیر .....هم روش هرگز نیفتد هیچ طیر(عطار)

+ نوشته شده در دوشنبه یازدهم بهمن ۱۳۹۵ساعت 15:46 توسط |