گفتار 19

بودن را در بود تو یافتم و تو را در بودن خود،گاهی چنان غرقت شدم که زیاد بردم که این منم یا این تویی و من بودن نه اینکه بودن من بود که این هیچ بود و من بودن بودن از تو بود که گویی خود تو بود و این دنیایی بود.من در من نه از من است که از توست و این تو گاهی همه وجود می شود در من و چنان من درونم غرق تو وجودم می شود که دیگر منی در میان نیست چرا که همه می شوم تو.اما این تو شدن چه زیباست و دلربا. آن دم که من درونم پس از غنا و کسب کمالات مبدل به تو می شود دیگر همه چیز در برابر دیدگانم زیبا می شود.عاشق می شوی بر هم عالم که همه عالم از اوست.عشقی که از سر آگاهی و شعور که آفریننده است همچون تو .و این تو شدن خصلت آفرینش را در من نیز رقم می زند و براستی غرور انگیز است.

+ نوشته شده در دوشنبه یازدهم بهمن ۱۳۹۵ساعت 15:48 توسط |