گفتار بیست و یکم

آن دم که دیده ات در آینه تو را نگریست دو حالت برایش متصور است یا سرافکنده است ویا سرافراز که سرافرازیش مایه خجلت است و سرافکندگیش مایه مباهات.سرافراز بودنش از آن روی است که ظاهرت را به باطنت فزون تر می بیند و در چشم ظاهر تو زیباتری و باطنت به قامت ظاهر نرسیده و در تعالی و رشد از او دور مانده است و این براستی مایه شرمساری است و سر افکنده است از آن روی که در مقابل باطن ضعف و سستی به خود دیده و این چه نکوست که باطنت بر ظاهرت غالب آمده است.مباد آن دم که برونت بر درونت چیره شود که از تو حبابی خواهد ساخت که به هیچ ارزد .بکوش که عظمت در نگاهت باش نه به چیزی که بدان می نگری که در این حالت تنها بر ظاهر موضوع دمیده ای با زهم از باطن عمق به دور بوده ای.