گفتار بیست و ششم

مکن هيچ مزور را تکريم که اين تکريمت موجبات خسران است و رقم زننده حرمان .شخص مزور در نهاد خويش هر سکوتي را حمل بر صحت مي کند و هر خموشي را حمل بر ناداني و در تقابل چنين فردی نه سکوت پيشه کن و نه تخاصم تنها بر او بفهمان که مسير چيست و راه کجاست .گرچه پندي ويرا مقبول نيفتد اما گفتنش به زناگفتن.همه آرزویش جاه و حرص نام است و در طلبش به جد می کوشد و در اغلب اوقات برونش بر درونش می چربد و ظاهرش بر باطنش فزونی می یابد.وچه دردی است جانکاه آنکه را صلای علم و دانشش گوش فلک کر کند و ندای حق ضمیرش به هیچ انگاشته شود .دگر وجدانش و ندای درونیش توان شنیدن نداشته باشد و صدای برآمده از باطنش در هیاهوی ظاهرش گم گردد و هیچ انگاشته شود .

و عطار گرانمایه در این باره چنین می فرماید

مگردان هیچ احمق را گرامی.............که احمق در غلط افتد زخامی