گفتار بیست و پنجم

به سان مردمکی باش که دیده ز خود نتوان دیدن و دیده تنها بر دگران دوزد.چه نیکو صفتی است که آدمی بر خود بینی اش فائق آید و رسم شکستن خود از مردمک آموزد و کوشد که خود بینی اش را بکاهد و رسم عیاری از آن دیده بیاموزد که خود را تنها بر دیدن دگران مشغول کرد و ز خود غافل شد .به سان پلک باش تا هر آن دم که لازم آمد بر دیده فرود آیی و مانعی نکو گردی تا مبادا که عیوب دگران را به نظاره نشینی چه اهریمنی رفتار است دیدن عیوب دگران و بر خاطر خویش سپاریدنش . این مردمک و پلک را چنان عجین کن که در رفتار روزانه ات هماره از آنان بیاموزی و به سان مردمک هر گز به خودبینی نیاندیشی و به سان پلک هماره دیده بر عیوب دگران بربندی.