گفتار بیست و سوم

قدم زن و بنگر و بیاموز تا از کویش به مویش ره یابی و زیبایی ها را بنگر که وصفش در بیان نگنجد.تو اویی می توانی باشی که عظمتش شوری بر می انگیزد عالمگیر.خود را در خود نه خود ببین که خود را در خود اویی بین .آندم که او را در خود دیدی خواهی فهمید که تو کیستی و از بهر چیستی؟غرور و تکبرت را قربانی کن تا از هیچ بدو رسی که در هیچ بودن دنیایی نهفته است .آن دم که خود شهوت و کبر و غرورت را قربانی می کنی به غنایی خواهی رسید جاودانه و غنا این فنا شدن است و این فنا شدن چه زیباست.آندم که از فنا شدن فنا می شوی بی شک تو نه فنا که همه بقا می شوی .عالم را فنا شدنی در نظر آر که هر دم که بکوشی خود شهوت و آزت را فنا کنی از فنا شدن فنا شده ای و این فنا شدن عین بقاست.